Płyta gramofonowa – (inaczej vinyle, lub po prostu winyl) to analogowy nośnik dźwięku, dwustronna, rzadziej jednostronna, płyta wykonana z materiałów syntetycznych (pierwotnie szelak), z wytłoczonym na jej powierzchni lub powierzchniach ciągłym, sinusoidalnym rowkiem lub torem, reprezentującym wyświetlanie fal dźwiękowych.
Historia vinyli
Słowa „płyta gramofonowa” i „płyta gramofonowa” są skrótami od „płyty gramofonowej” i „taśmy gramofonowej”, ale ponieważ gramofony nie były już używane, skróty te zaczęły istnieć niezależnie od siebie.
Pod koniec XIX i przez cały XX wiek vinyle https://winylownia.pl/pl/menu/muzyka/plyty-winylowe-182.html były najważniejszym nośnikiem dźwięku, niedrogim i dostępnym.
Główną zaletą płyt była łatwość masowego powielania poprzez wytłaczanie na gorąco, a płyty były odporne na działanie pola elektrycznego i magnetycznego. Wadą płyt winylowych jest ich podatność na zmiany temperatury i wilgotności oraz tendencja do utraty właściwości dźwiękowych przy ciągłym użytkowaniu.
Zasada działania
Dźwięk wydobywany jest z płyty winylowej za pomocą igieł gramofonowych specjalnie zaprojektowanych do gramofonu. Gdy igła przesuwa się wzdłuż rowków płyty gramofonowej, zaczyna wibrować. Wibracje te z kolei wytwarzają sygnał elektryczny identyczny z tym, który jest odbierany przez mikrofon w studiu nagraniowym. W nowoczesnych urządzeniach audio sygnał ten przechodzi przez wzmacniacz i staje się słyszalny przez głośniki.
Nagrywanie dźwięku na płycie
Dźwięk z fonogramu magnetycznego, za pomocą specjalnego oprzyrządowania, zamieniany jest na drgania mechaniczne frezu, dzięki czemu na najcieńszą warstwę miedzi pokrywającą idealnie płaskie podłoże stalowe nanoszone są koncentryczne rowki dźwiękowe. Ta technologia jest nadal używana i jest znana jako DMM (Direct Metal Mastering).